Slechte timing. Of waardeloze ondernemer?

Ben ik té vroeg geboren? Ben ik naïef?, goedgelovig of ben ik eigenlijk gewoon een waardeloze ondernemer met te weinig zelfvertrouwen?.. Dat zijn zoal de vragen die ik mijzelf stel de laatste dagen..

Schermafbeelding 2016-07-27 om 11.41.24

En het begon eigenlijk al met het nieuws dat Unilever het Amerikaanse bedrijf Dollar Shave Club  wil overnemen. Volgens het Financieel Dagblad is de deal € 1 miljard waard.. En dan te bedenken dat ik 10 jaar geleden een businessplan heb opgesteld voor een abonnementservice rondom scheermesjes. De domeinen geclaimd, plan geschreven, opzet webportal gemaakt.. Maar zonder geld en meewerking van leveranciers en derden heb ik gewoon verzuimd dit van de grond te laten komen. Omdat ik het teveel van anderen liet afhangen en mijn omgeving zei: Jur, wie neemt er nou een abonnement op scheermesjes? De tijd van “viral”, Youtube, Social media, mobile, technologie was indertijd nog niet begonnen.. Was ik té vroeg met mijn idee of had ik gewoon door moeten zetten? Ik heb een vermoeden…

Schermafbeelding 2016-07-27 om 11.42.49

Nog geen dag later word ik via alle kanalen overspoeld met een reclamecampagne van een super leuk bedrijf dat inspringt op de markt van digitalisering, vergrijzing en de behoefte aan contact en aandacht: Student aan Huis , prachtig idee en concept, met meer dan 1000 studenten die een dekking bieden over 95% van Nederland. Au.. Alweer. Au. Stom. Pannenkoek.. #gemistekans . Nu zo’n 20 jaar geleden.. Ik deed alsof ik een studie volgde en tijdens mijn verzuim verdiende ik een bestaan door op de fiets in Tilburg flyers te bezorgen bij, met name, bejaardenhuizen waarop ik mijzelf aanbood als: de Uitlegger !

Ik stelde voor een vast bedrag je tv, videorecorder en radio in, legde de vaatwasser uit en maakte een praatje. Sociaal, hulpvaardig en het verdiende goed! Zeker omdat het zenderaanbod in Tilburg bijna elke drie maanden wijzigden. De kracht van mond-tot-mond reclame heb ik toen geleerd. Ik had 50% meer opdrachtgevers dan ik flyers had bezorgd! Ook hiervoor schreef ik, bij wijze van zelfstudie en “self-made”  willen zijn een businessplan. In mijn hoofd klopte het plan aan alle kanten. Compleet met huisstijl, bakfiets en website. Op zoek naar uitbreiding, schaalvergroting ging ik op zoek naar bevestiging bij anderen. Ik ging op zoek naar samenwerkingen met studenten uitzendbureaus. Studentenverenigingen, Hogescholen, Producenten van elektronische apparatuur ( De kracht van upsell en service snapte ik toen ook al..). Maar helaas, niemand zag er wat in. En in mijn eentje een leven lang met een bakfiets door de stad rijden zou me geen “fortuin” brengen werd me vaak gezegd.. Dus liet ik het gaan en deed wat van me werd verwacht, althans zo dacht ik. Ik ging in loondienst. Sales, marketing, manager, targets, leaseauto, bonus.. Been there, done that. 5 jaar geleden, in between opdrachten, trok ik het businessplan weer eens uit de kast  en ging weer op zoek naar partners en een netwerk.. Zonder resultaat en waarschijnlijk ging ik er ook niet 100% voor. De ervaringen uit het verleden hadden me onzeker gemaakt.. Ik zette niet door. En nu, 20 jaar later, doet het zeer. Ik heb mijzelf teleurgesteld. Zoals wel vaker de laatste tijd..

Gisteren kreeg ik de genadeklap.. Of finale bevestiging/inzicht/zetje in de rug zo u wilt.. Tijdens een gesprek met opdrachtgever NOC*NSF  over een komend project werd e.e.a. pijnlijk duidelijk.. “opeens” zijn Athleten, ook rondom de komende Olympische Spelen in Rio de Janeiro wél inzetbaar als het gaat om fan-engagement en het creëren van content. Sporters mogen deze nieuwe media gebruiken en bonden organisaties zoals de NOC*NSF zien er nu opeens wel heil in.. Als al het “oude” heeft gefaald en men niet meer weet waar het het zoeken moet.. Sporters die een Instagram-account beheren. Een kijkje áchter de schermen geven van hun bestaan en “road to Rio” . En dat terwijl een engagement-idee als deze ruim drie jaar geleden door mijzelf is gepitcht bij alle betrokken bonden, organisaties en ondersteunende partijen/sponsoren..Maar de tijd was nog niet rijp.. De traditionele marketeers en communicatiedeskundigen hielden vast aan een website, nieuwsbrief, posters in abri’s en radio-tv commercials. Shit Jur, weer te vroeg.. Je timing is belabberd.. Of moet je jezelf in de markt gaan zetten als “Visionair”? Dat schijnt wel hip te zijn. Schoppen tegen heilige huisjes, “trendwatchen” bijvoorbeeld. Easy money zonder deukjes in je zelfvertrouwen.. Toch? .. mmm.. tot gisteren de genadeklap werd uitgedeeld. Ik ben “knock-out”, in de laatste minuut. Tot mijn stomme verbazing hoor ik mijn contactpersoon vrolijk vertellen dat een niet nader te noemen jong activatiebureau “iets leuks” heeft bedacht tijdens het Sportfestival in Utrecht later dit jaar.. Jawel, we gaan een soort karavaan organiseren met foodtrucks, informatie-caravans en gaan veel veel content creëren. Selfie’s, video, foto en ga zo maar door. Al rijdend door de stad.. Nee joh.. Echt? Wat een goed idee.. Reeds bedacht in 2010.. Uitgewerkt en uitgetekend. Bedacht en gepresenteerd samen met mijn goede vriend en toenmalig zakelijk partner Bart. Ons bedrijfje heette destijds de Tweetcamper en we reden rond in een super oud campertje om content te genereren tijdens en rondom sportevenementen.  De Content-karavaan was geboren en deze hebben we god mag weten waar allemaal gepitcht. Maar we waren, wederom, te vroeg.. Schermafbeelding 2016-07-27 om 12.05.17

We spreken over slechts drie jaar geleden.. Dit was het plan dat niemand wilde “kopen”..

Schermafbeelding 2016-07-27 om 12.07.40

 

En nee, ik baal er niet van.. Ten minste, niet heel erg.. Maar vind het wel zonde en stel mijzelf wel vragen. Het ligt bij mij. Ik laat nog steeds, teveel afhangen van anderen. Ga voor je idee. Geloof je er in? Ga ervoor! Laat je niets wijsmaken en laat je niet van de wijs brengen. Voelt het goed? Ga ervoor!

Gelukkig heb ik nog een paar ideetjes die ik al een paar jaar in mijn hoge hoed bewaar.. Maar eens kijken of de tijd er nu rijp voor is… En de mensen.. 🙂

Ik zal niet alleen zijn in dit soort “inzichten” en hoor graag wat jullie ervaringen zijn. Laten we ons teveel tegenhouden door de omgeving? Is het angst? Of zijn juist de koppige, volhoudende ondernemers de soort die er bovenuit steekt en blijf ik gewoon voor eeuwig een beetje rommelen in de marge? Ik weet het niet, maar heb zin om het te ontdekken. Ciao!

 

Le chagrin contre l’amour

Laat ik beginnen met een welgemeend “sorry”.. Ik merk de laatste de tijd dat ik een beetje begin te zeuren.. Klagen, mopperen. Ja, zelfs soms een beetje negatief ben. Openbaringen bij mijzelf die ik in de afgelopen 41 jaar niet eerder heb gezien en waarvan ik dacht dat ik ze simpelweg niet had. Ik herken mijzelf soms niet meer en zoals Rutger Kopland ooit schreef, en het was door mijn mama vroeger thuis in de wc opgehangen, ” Ik merk dat ik mijzelf de laatste tijd erg tegenval”… Lees hier het artikel  En zo is het ook. Ook bij mij. Ik val mijzelf de laatste tijd wat tegen. Hoe kan dat nou?. Nou, de afgelopen gebeurtenissen in Frankrijk, Duitsland, Verenigde Staten, Turkije, Sirië, Griekenland, Afrika en ga zo maar door dragen ook niet bij aan een blije, liefdevolle gezellige wereld natuurlijk. Ook de veelbesproken “angstcultuur” is iets waar ik van schrik. Dagelijks. Mensen zijn bang, angstig en hebben te weinig ruimte. En teveel mensen op te weinig ruimte geeft gedoe. Simpel. Het geeft gedoe. Soms heel veel gedoe zo blijkt de laatste jaren.

Is “vluchten” dan een idee?, moeten we dáár naartoe gaan waar nog ruimte is en relatieve rust? Moeten we daar gaan waar “terroristen” niets stuk kunnen maken? Laten we ons kindje van 8 maanden opgroeien in al dit geweld, haat, verdriet en angst? Hebben we er überhaupt goed aan gedaan een kindje te krijgen in deze wereld? Zijn we nog wel op onze plek hier? Wat doet het met ons en waar worden wij nou écht gelukkig van?

Vragen die dagelijks door mijn hoofd gaan. En nee, vluchten is geen antwoord in mijn geval. Ik leef in een relatief vrij land. Wij hebben het inderdaad erg goed. Té goed denk ik soms. En ja, wij geloven dat ons kindje ons heeft uitgekozen als papa en mama en we gaan haar zo goed en zo vrolijk en gezond als mogelijk proberen te begeleiden naar een mooi zelfstandig en vrij leven. Liefde en empathie zit ín ons, dat kan niemand stelen. Altruïst als we zijn. We kiezen bewust voor geluk, liefde en vrijheid. We kiezen voor elkaar, de liefde en het houden van. Mensen, dieren, planten. Serve all, love all. Ik besef me dat kiezen voor geluk een luxe is. Een voorrecht. Maar ik kies ook voor een wereld waarin we elkaar gewoon weer belangeloos helpen. Er gewoon “zijn” voor elkaar, zonder verwachtingen en de drang naar eigen gewin.

Noem me een dromer, noem me een idealist. Noem me naïef, noem me een struisvogel. Ik kies eigenlijk gewoon voor een simpel leven vol liefde en geluk. Voor iedereen. En wanneer mijn omgeving het geloof in liefde verliest en kiest voor angst en vooral zichzelf, blijf ik geven, delen en verlangen naar een wereld waarin iedereen gelooft: L’amour est plus fort que la mort. L’amour est plus fort que le chagrin. Françoise Hardy

Hoe veel gekker moet het worden? Het zogenaamde machtigste land ter wereld dat een pure narcist als presidentskandidaat serieus overweegt? Ik mag toch aannemen dat Europa gaat zeggen; Sorry Amerika, maar kiezen jullie deze president, dan doen jullie gewoon de komende 8 jaar niet mee, met niets. Klaar. Een Europa waar een president van een land gewoon een staatsgreep in scene lijkt te zetten om een nóg volgzamer volk te krijgen en alleen heerschappij. Idioten die denken het recht te hebben zichzelf op een marktplein op te blazen uit naam van een geloof, terwijl de God die ze aanhangen niets anders wil dan een wereld vol liefde en mensen die elkaar helpen. Randdebielen die zich razendsnel radicaliseren zonder zich te realiseren wat ze doen en vervolgens in een gewone metro met een bijl om zich heen slaan om onschuldige slachtoffers te maken? Zijn we nou met z’n allen helemaal krankzinnig geworden?

Wij kiezen ervoor geen tv te hebben, dus ook niet te kijken.. Missen we veel? mwoh, denk het niet.. “Social”, een beetje de rode draad in alles wat ik doe, lijkt zijn waarde en kracht te verliezen nu er steeds meer mensen zijn die “social” misbruiken voor ikke ikke ikke. We verlangen terug naar simpel. Een simpel bestaan en een simpele samenleving. Ieder een klein stukje grond, wat beestjes, groente, water en iets te doen. Handwerk, landwerk, écht sociaal bezig zijn. Voldoening krijgen door iemand anders gewoon te helpen i.p.v. de zoveelste #selfie op Instagram.

Wij gaan kiezen voor een simpel bestaan. Met weinig middelen intens gelukkig zijn met elkaar en de mensen om ons heen. Klaar staan voor onze medemens, geven wat we hebben, delen wat we krijgen. Een grote bekende Zweedse meubelgigant heeft als slogan: “Aandacht maakt alles mooier” wat ik eerst een briljante vondst vond. Maar hoe meer ik erover nadenk, hoe vaker ik moet concluderen: “Aandacht maakt ook vaak niet zo mooi…. ”

Laten we proberen liefde te geven aan elkaar. Gewoon, simpel, liefde geven. Zonder verwachting, gewoon lief zijn. Dat kan niemand stuk maken of opblazen. Niemand kan de liefde die in je zit van je afpakken. En niemand die liefde krijgt zal het afslaan. Probeer het maar eens. Wees gewoon lief en vriendelijk. Je glimlach wordt beantwoord met een glimlach. Ik geloof er in en hou vol en hou vast. Het chagrin gaat het niet winnen van l’amour. Punt. Uit.

 

 

 

oh oh “recruiterend” Nederland toch…

Na 12 jaar solliciteer ik weer een keer en weet direct waarom ik het nooit deed.”ze” leren het gewoon niet..

Soms, heel soms, komt er een vacature voorbij die je pakt. Niet omdat je op zoek bent naar een baan, zeker niet als zelfstandige, maar toch. Mama zei altijd; “dans elke dans die voorbij komt”. En zo geschiedde….

Gezocht: Parkmanager Ameland. Ja!, Dat gaan we doen! 

Impulsief, energiek en altijd ín voor nieuwe ervaringen en herinneringen besloten we , apart van elkaar, te gaan solliciteren. Ieder op onze eigen wijze, omdat we vonden dat deze kans voor ons gemaakt was. We bulken van de ervaring op gebied van horeca (voor én achter de bar..), kamperen al ons hele leven, zijn erg goed met mensen, spreken meerdere talen, zijn bereid te verhuizen, hebben diploma’s en zeer zeker management ervaring. Laat staan de enorme dosis motivatie, energie en creativiteit om een onder de economie en concurrentie lijdend bedrijf als de Roompot een boost te geven. Aan de slag;
De reden om dit aan te gaan is simpel; Sinds 6 maanden zijn we de gelukkige papa en mama van een kerngezond prachtig meisje en hebben de wens om met haar en onze beestjes de rest van ons leven te gaan slijten in Australië. Nog voor ze hier leerplichtig wordt willen we de oversteek maken en zijn daar plannen voor aan het smeden. We wonen in een middelgrote stad, in een rijtjeshuis in een krappe gezellige straat. Niets mis mee zou je denken.
Ware het niet dat we na onze 9 maanden lange reis door Nieuw Zeeland en Australië mét eigen hond en eigen oude Landrover enigszins gewend zijn geraakt aan natuur en ruimte. We zijn er ook achter gekomen vrij weinig mensen echt nodig te hebben en merken dat gebrek aan ruimte om te leven en te ademen maakt dat mensen soms rare dingen doen. We zijn na de reis nooit echt geland en zijn zoekende om weer te aarden. Dús geen betere en mooiere plek dan een prachtig Waddeneiland als Ameland om te aarden, te sparen en de natuurlijk en vrijheid op te zoeken. Een goede verbinding met “de wal” maakt dat ik mijn huidige opdrachtgevers kan behouden en bedienen zoals ik nu ook doe, dus ja, we solliciteren op de functie en maken er direct een duo-baan van. Oh ja, assertief zijn we ook…
Na een paar dagen praten, dromen, tekenen en het leiden van een vakantiepark in gedachten zijn we gaan solliciteren. En we dachten nog; Creatief, dat zit compleet in het woord Re-Creatief… het terug brengen van de creativiteit.. zou je denken.. Ter ontspanning.. enfin. Dé sollicitatieprocedure verliep via een speciaal ingerichte website. Allereerst moest je je namen ingeven, een foto bijvoegen en een CV uploaden.. ( Wat?) je moest aangeven welke talen je sprak en in Word ( jawel) moest je een motivatiebrief uploaden..  Sorry, maar dit past niet helemaal bij ons, dus besloot ik een korte videoboodschap op te nemen, gewoon thuis, zonder script, ’s ochtends zonder gedouchtte hebben. Het momentum is nu. Dus dat resulteerde in dit filmpje: https://vimeo.com/167255483 ( wachtwoord is : roompotameland )  en een motivatiebrief die vermeldde: Kijkt u alstublieft het filmpje, we komen graag persoonlijk e.e.a. toelichten.. ( Je moest een motivatiebrief uploaden anders kon je niet verder in de procedure… Mijn vriendin besloot een super gave, creatieve, gelikte CV te sturen en alles zat er in, werkelijk alles waar de Roompot om vroeg, maar dan toffer, mooier, van deze tijd..
Op de dag van onze inzending verdween de vacature ineens van de website, was niet meer zichtbaar, terwijl de looptijd nog niet verstreken was.. Raar.. Een belletje naar de Roompot met de vraag of de sollicitatieprocedure gesloten was kregen we geen reactie. Toch maar insturen dus..
Na een week kreeg ik onderstaand, super onpersoonlijk, geautomatiseerd bericht in mijn inbox..:

 

Schermafbeelding 2016-06-06 om 20.17.42

Dus ik ging direct naar mijn Vimeo account om te zien wanneer ze mijn sollicitaie dan “gelezen” hadden zoals de mail deed vermoeden.. Immers, de HR afdeling ( overigens de eerste afdeling die een mail kan sturen, uit zichzelf..! Knap.) had mijn sollicitatie met belangstelling “gelezen”. Maar je raadt het al.. De video was nog niet bekeken.. En alleen de HR afdeling had het wachtwoord.. En in de rest van mijn sollicitatie verwees ik enkel naar mijn Linkedin profiel : http://www.linkedin.com/in/jurjendelange  en ook daar raad je het al.. Geen profielbezoek door iemand van de Roompot of iemand die daar werkzaam is.. En door mijn premium account kan ik best veel zien.. Verder Stond er enkel een verwijzing naar het filmpje in mijn motivatie, dus dat “met belangstelling gelezen” kreeg een bijzonder karakter. Waarbij ik het knap vindt dat een afdeling kan lezen.. laat staan kijken..
Dezelfde dag kreeg mijn vriendin exact dezelfde mail. Ook hier onpersoonlijk, automatisch en met dezelfde slappe tekst.. #zonde . Alle moeite voor niets, ze zijn bij de Roompot niet toe aan verjonging, vernieuwing, energie en visie. Kan gebeuren, profiel “matched” niet etc.. Of.. De vacature was al vervuld met een interne kandidaat en ze moesten voor de vorm de sollicitatie online zetten.
Je zult begrijpen, er knaagde iets.. We waren vol enthousiasme, hadden ons huis al bijna in de verkoop staan en alle spulletjes in dozen gepakt en onze hond had zijn treinkaartje al op zak.. Hoe kan het nou dat we niet eens een persoonlijke reactie kregen, een belletje, email, what’s appje of tweet. Niets dan een onpersoonlijke afwijzingsmail van een afdeling.. Dat klopt niet en voelde niet ok … Dus besloten we een reactie te sturen en de afdeling HR te “confronteren” met de feiten zoals Willebrord Frequin zou zeggen..
De mail met daarin de vragen hoe het kan dat een afdeling een videoboodschap gelezen zegt te hebben terwijl dit feitelijk anatoonbaar niet is gebeurd en dat we afgewezen worden op competenties die we aantoonbaar wel bezitten plus een aantal tips hoe je een sollicitatie als deze persoonlijk kunt behandelen door mensen aandacht te geven voor de energie en moeite die ze steken in jouw bedrijf, jouw vacature en cultuur, kregen we onderstaande reactie:
Schermafbeelding 2016-06-06 om 20.19.07
Aha! Toch een menselijk gezicht op de afdeling HR. Een hele geruststelling. En, los van het feit dat het niet klopt wat ze schrijft, toch een persoonlijke reactie. Het kan dus wel en er is dus wel tijd voor. Wat fijn. En een flauw excuus had voor ons niet nodig geweest, maar zeg gewoon eerlijk dat je de boodschap niet (nog steeds niet) hebt bekeken en dit gewoon een verplicht nummer was. Ik weet het, is een aanname, maar heb goede reden. ( heb de nieuwe parkmanager nog niet aangekondigd en voorbij zien komen overigens..) . En nee, er stond niet in dat ze op zoek waren naar een duo-invulling, maar er stond ook niet expliciet in dat ze op zoek waren naar één FTE welke door één persoon ingevuld diende te worden.. Maar we zullen niet op elke slak zout leggen.. Blijkbaar was dit niet de dans voor ons en hebben we ergens, 20 jaar geleden, deze dansles gemist..
Mijn boodschap is eigenlijk aan alle werkgevers,HR afdelingen, recruiters, headhunters en andere professionals die zich begeven op het vlak personeelswerving ( en behoud.) ; De wereld is veranderd.. Mensen kiezen het bedrijf waarvoor ze willen werken en gaan niet af op een functie en/of vacature alleen. Het bedrijf moet passen en door een sollicitatie “testen” ze of je als werkgever past bij de de visie en gedachte van de potentieel toekomstige werknemer, die zichzelf overigens ziet als onderdeel van je bedrijf. Hij/zij is bereid mee te bouwen, mee te denken en mee te groeien met het bedrijf en brengt ook energie, visie, inzicht en ideeën met zich mee, in ruil voor een beloning en bovenal; waardering en aandacht.. Dat is niet in geld of leaseauto’s uit te drukken..
Een sollicitant die ” niet voldoet aan de door jullie gestelde eisen” is waarschijnlijk juist de sollicitant die je uit moet nodigen voor een gesprek. In plaats van iemand die zijn “werkervaring-leugenbriefje” correct heeft ingevuld en aangeleverd. Iemand die niet volledig voldoet aan de eisen en competenties is júist de mens die je wit hebben. Hij/zij weet dat hij niet helemaal voldoet maar is bereid al zijn energie, kennis, ervaring en motivatie in te brengen om je bedrijf verder te helpen, te laten groeien, andere inzichten te geven en mee te gaan in deze tijd…. En maak het alsjeblieft persoonlijk.. Geef aandacht en een blijk van waardering. Ook al solliciteren er 1000 mensen op een vacature.. Met een beetje aandacht en persoonlijke touch maak je misschien van elke “afgewezen” sollicitant een ambassadeur van je merk, een uitdrager van je “why” ( en dat kan hard gaan op social media) en een toekomstig klant of leverancier van je bedrijf.. Zoals de IKEA terecht zegt; “Met aandacht wordt alles mooier”.

Lost in paradise, trapped in yet another system..

Some very dangerous road-dirt from New Zealand on a 1979 Land Rover.. Our home..

Some very dangerous road-dirt from New Zealand on a 1979 Land Rover.. Our home..

Forget drugs, forget animal products, forget child-labour, watch out for the most dangerous sand in the world... New Zealand beach-sand is now officially "High Risk Biosecurity contamination"...

Forget drugs, forget animal products, forget child-labour, watch out for the most dangerous sand in the world… New Zealand beach-sand is now officially “High Risk Biosecurity contamination”…

Watch out Australia! The "dangerous" hairs from our dog Joepie...

Watch out Australia! The “dangerous” hairs from our dog Joepie…

Lost in Paradise and trapped in the Australian “system” after just three weeks…..

Forget about Sharks, snakes, crocs and spiders.. Turns out some beautiful white New Zealand beach sand and some dog hairs are a “High level” Biosecurity risk for Australian Customs and DAFF.

Looking forward visiting and exploring Australia had been on our bucket list  for quit some years and after saving for a long time, we included a roundtrip through Australia in our journey around the world.

What was the plan? Travel from Amsterdam ( where we live) to New Zealand with both our own dog ( a 10 year old Dutch breed) and our own Oldskool Land Rover 110 to discover the other side of the world. Escaping the Dutch systems and rules, ready for some outback adventures, back to the beginning, thinking about having a family together and maybe “start over” in the lands of possibilities… So we thought…

After spending 4 months in New Zealand where we discovered we’re expecting a baby ( super exciting) and fighting all of New Zealands systems ( Customs, quarantine, hospitals, insurances, visa etc) we were ready for Australia! Ready to explore the oldest country in the world, in its very existence. Preparing our precious dog ( Bloodtests, custom declarations, medicines, flight etc) and preparing the next shipment of our car from Auckland to Brisbane wit Mainfreight ( papers, papers, Carnet de Passages, and of course a lot of expenses for god knows what) we finally made the cross to Brisbane. So happy!

Our dog was flying with us on the same airplane and we were able to collect him from Customs prior to our luggage! That looked great! A warm welcome sign at Brisbane airport ( welcome to Australia!) and now we had a week to wait before our car was arriving at Brisbane harbour. Renting a campervan we headed for the Gold Coast..

The free travel spirit soon got in a squeeze… No such thing as free camping, and certainly no such thing as pet-friendly Gold coast. Almost impossible to find a campsite where our dog was allowed and no beaches to have him run and feel free.. After all, we are in Australia! Back home, pets are allowed everywhere, from restaurants, campsites, hotels, public transports, airports,bars, shops, everywhere, it was disappointing to see there seems to be no such thing as pet-friendly travelling so far..

After spending a week in a rental van, staying at friendly Byron Bay on a easy going, hippy-like campsite we had to find a pet-friendly motel at Brisbane in order to wait the clearance of our car from Customs. Yes, the car made it to Australia!

The transporter “promised” we would be able to collect the car early that week, but first we had to pay of course a huge amount of money for their services.. But still, no car.. So, off to discover Brisbane! Walking of course, as dogs are not allowed in public transport.. And walking with a 10-year old dog at bright daylight is not to be recommended.

After chasing the transporter for our car, they do not seem to understand it is our home, our transportation, we got notified our car had been inspected by Australian customs and was helt in quarantine, as they had found “contaminated material” … ? We had to “sign” a misty document, declaring the car has to be cleaned, prior to release by customs. So, customs will clean the outside of our car as there seemed to be found some road-dirt? Well, fine. We signed the document and kept our fingers crossed..

2 days and several emails and phonically later.. we were told by Mainfreight they received “pictures” of the contaminated car and now, all of a sudden, our car has to be kept in quarantine longer as it is “High level” risk of Biosecurity…. Huh? All of a sudden?

We looked at the pictures and, to be honest, it made us laugh…. The pictures showed some road-dirt ( yes, it was raining like crazy when we dropped our car at Mainfreight Auckland..) , some old rust somewhere we store our fuel containers, and some old oil remains underneath the axle.. ( sorry, it is a LandRover from1979.. they rust a bit..) oh yeah, and what made it really “High level risky?” They found some hair from our dog behind the drivers-seat and they found some beautiful white New Zealand Beach sand right under the mats by the pedals… Of dear! Dangerous material! We should keep this car in quarantine longer and we need to clean this car really good… ?

So, after all regulations and after all the paperwork was done. Our dog has been tested over and over again, went in quarantine ( no, we are not Johnny Depp..) and we paid over $7.000 AUS Dollar to get our dog and car from New Zealand to Brisbane. And now, we are stuck in Brisbane, left to the Australian system.. No choice but to wait, it will probably cost a huge amount of money, but worst; our journey got off at a bad start. We are stuck in yet another system, and this one is even worse than back home in Amsterdam. What’s wrong with us being explorers and wanting to discover this side of the world and inhale new energy?

When we planned this trip, we were afraid of the sharks, crocs, spiders and snakes, the endless outback, the risk of getting stuck without fuel or water,  the heat, but no.. It’s the system that we should be afraid of.. Companies like Mainfreight wo are here to make profit, but not thinking for us as travellers. They had the obligation of telling us we need to completely clean and “quarantine” our car before transporting it to Brisbane.. After all, it’s an Australasia’s company..

We are here for at least 3 months, spending all of our hard earned money, contributing Australia’s economy. And it starts with a discouraging system, a pet-unfriendly environment and people who are scared of the system… Not only we loose travelling time ( we are waiting for three weeks already) but we also loose a lot of money on Motels, cabs etc. Stuck in the system, “stuck” in beautiful and friendly Brisbane in a nice Motel where they do love dogs, and there is so little we can do..

It is impossible to get a hold of Bio Security and DAFF, “ Yes, the officer will call you back sir!” we heard about 3 days ago… and Mainfreight hides behind a big “ It is out of our control”.. ,

We thought this over and must say, the welcome the Australian people gave us is heart warming and truly great. But the System is putting us to our knees.. after just three weeks.. We can’t wait to

travel to the outback, simple life, no rules, free camping and away from the system.. We hope anyone who reads this will have some tips and maybe we are able to get this to DAFF and Biosecurity Customs department? We don’t know, but we are desperate and don’t know what to do anymore.. It makes us feel sad and brought us to tears, and it feels just so unfair.. Of course, it is “just” a car and we are lucky to be able to make this journey ( although we saved for it and worked for it very hard) , and we have the blessing of a newborn on it’s way and our dog who’s keeping us “in the moment” but we feel powerless and just had the need of getting this into the world..

Escaping the system? Not a chance.. Not even at the other side of the world..

Kind regards,

Denise Schellinger, Jurjen de Lange and Joepie our “guide-dog”

Check https://www.facebook.com/pages/Blij-ei/847352901989418 for a little background info

jurjendelange@gmail.com

+61(0) 406944629

Schermafbeelding 2015-07-04 om 10.28.36

Nieuwe online rol voor offline klassieker

Deze blog gaat over mijn Citroën HY  met een dubbelrol in de tegenwoordige tijd. HY creëert een offline beleving in een online wereld. Hoe?  Na een zeer geslaagd expiriment in februari  tijdens de ANWB kampeerdagen in Ouderkerk a/d Amstel, waarbij ik samen met een vriend de online dialoog heb gevoerd met alle bezoekers, exposanten en sponsoren via Twitter/Facebook/Foursquare etc vanuit een hele oude retro VW T2, wist ik het zeker. Dit bleek spot-on en een concept waar duidelijk behoefte aan is. De aantrekkingskracht van een gave oude camper tijdens een evenement zorgt voor veel bekijks en gesprekken met bezoekers en dat is precies wat we leuk vinden. Daarom is social media ook zo leuk, je hebt een echte dialoog met een hele groep mensen en het is magisch wanneer je dit uit de online omgeving haalt en offline doorzet vanuit een retro camper. Kortom, een nieuw concept was geboren. En dus.. Op zoek naar een camper, vanuit mijn gevoel. 
 
Ik heb iets met Frankrijk, rij ook in een Renault 4 en ben al mijn leven gek van een Citroën HY. Dat moest hem dus worden. Marktplaats afzoeken en zelfs in Frankrijk op zoek naar een “goed” exemplaar, want er zijn nogal wat verrotte HY’s te vinden. Het is een simpele bus die vaak gebruikt werd als paardenwagen, frietkraam, politievoertuig en brandweerauto. En in sommige gevallen werd HY omgebouwd tot camper en dat zocht ik.
 
Na lang zoeken had ik er één gevonden waar ik spontaan verliefd op werd. HY is eigenlijk prachtig door zijn schoonheid, zijn simpelheid en zijn kenmerkende eigenschappen. 
 
De restauratie ging beginnen en uiteraard had ik een droom van hoe HY er van binnen uit moest gaan zien.Na een lang traject van slopen, verder slopen, schuren, lassen,vervangen,repareren, keuren, overschrijven was de bus opnieuw opgetrokken en weer z.g.a.n.! http://www.flickr.com/jurjendelange 
Maar nu nog het interieur.. ai ai.  Ik wilde iets met oud hout, gecombineerd met roestvrij staal en traanplaat op de grond.. Alleen, wie o wie kon mij helpen? En hoe vind ik zo iemand die snapt wat ik wil en die ik vertrouw mijn bus in te richten? Weet je wat? Ik zet de vraag uit op Twitter, er is vast wel iemand die iemand kent..  
 
Ik kreeg een reactie van een jong en enthousiast bedrijf uit Hengelo en laat ik daar nu mijn middelbare school hebben doorlopen. Een eerset klik was er. Ik nam contact op met het bedrijf en het enthousiasme kwam door de telefoon nog beter door, tot ik aangaf om welk type bus het ging, een Citroën HY… Stil… een seconde.. en toen klonk het aan de andere kant: WHOEAAHH!! Ik ben mijn leven lang verliefd op deze auto’s en we willen zo ontzettend graag een eer een dergelijke bus inrichten! Nu kon ik niet meer terug natuurlijk en de eerste afspraak werd gemaakt. De receptie van CustomCamp was ingericht met steigerhout en ik vertelde dat ik dat wilde, nog meer enthousiasme! Ok, doen! Afspraken gemaakt, de bus over geleverd aan Björn en Evelyn en het wachten begon.. Dagelijks contact over het hout, het staal, de lampjes, de electronica elk detail werd besproken en er sprak zo ontzettend veel liefde, passie en vakmanschap uit de contacten, wat een helden! Het resultaat overtrof al mijn verwachtingen en Evelyn is voor mij ene lichtend voorbeeld hoe je jezelf als jong bedrijf presenteert, ook online. Vakmanschap in combinatie met online media, briljant!
CustomCamp in Hengelo! ik vergeet jullie nooit meer en hoop dat we nog heel erg vaak dit soort projecten mogen doen samen. Dank dank dank voor wat jullie hebben gepresteerd en ik ben fan van jullie! ImageImage
 ImageImage

de vondst van 400.000 jaar oud

Afgelopen zaterdag liep ik op het strand van Bloemendaal en zag tussen de schelpen een gek voorwerp liggen. Mijn nieuwsgierigheid was groot en ik besloot het in mijn broekzak te stoppen.

Thuis aangekomen bestuurde ik het voorwerp en dacht bij mijzelf; dit lijkt wel een tand. Weliswaar een deel afgebroken, maar het is een tand en de wortel waarmee het in een kaak heeft gezeten, zit er nog aan! mmmmm maar hij is wel erg groot. Zou het van een haai of walvis kunnen zijn?

Al dromend kwamen de meest exotische vissen voorbij en ik was er van overtuigd dat het van een walvis moest zijn geweest. Kon net anders, want hij lag op het strand. 

Ik ben nogal actief in de socialen netwerken online en besloot een foto te plaatsen en via Twitter aan mijn crowd te vragen of iemand wist van welk dier deze tand afkomstig was. Ik gebruikte #tand om het verhaal te volgen.

Na een honderdtal tweets gaf iemand aan dat het absoluut niet van een walvis kon zijn omdat het een vlakke kies was, het was van een herkauwer. Een koe? nee.. mijn fantasie raakte gedesillusioneerd en ik wilde het niet geloven.. Of was het, zoals sommigen beweedren, van een mammoet? Gaaf!

Eigenwijs als ik was besloot ik de tip van enkele twitteraars op te volgen en contact te zoeken met Naturalis en het NIOZ ( het Nederlands Instituut voor Onzerzoek naar Zeedieren) . Het NIOZ nam de telefoon op en na wat uitleg kreeg ik het nummer van ene André Vonk terecht..! Deze legendarische man doet al eeuwen onderzoek naar walvissen wist volgens net NIOZ alles van kiezen en tanden.. haha! Briljant! Het werd spannend en de TL op twitter volgde de avonturen van de #tand op de voet, men werd ongeduldig! Adrie belde 5 minuten nadat ik hem wat foto’s had gestuurd terug en zei, erg teleurstellend; het is van een rund en niet van een vis.. balen! Maar! Zei Adrie, ik wil hem laten keuren door een echte kenner op Urk en ik bel je zo spoedig mogelijk terug met een officieel rapport! Wow! 

Gister was het dan zover, de telefoon ging, 18.30 uur, onbekend nummer. Hallo? Hallo Jurjen, met Adrie. Ik heb erg bijzonder nieuws over de kies die je gevonden hebt! Hou je vast.. Het is van een reuzenhert! Niet te geloven he? En ik zei: Adrie, wat is er nu zo bijzonder aan een reuzenhert? Waarop een verbaasd antwoord kwam: Jurjen, het reuzenhert leefde zo’n 400.000 jaar geleden! Je hebt iets unieks in handen en erg zeldzaam! Google maar eens op reuzenhert, dan zie je meer info! Het dier is zo’n 30.000 jaar (!) geleden uitgestorven, dus je kies is minimaal 30.000 jaar oud! Wat gaaf he? En ik, ik was helemaal een beetje in de war, jeetje. 400.000 jaar oud en het spoelt aan terwijl ik er langs loop. Wat betekent dat?

 

De zoektocht gaat door en inmiddels heb ik Naturalis gebeld en geïnformeerd. Ze zijn “toevallig” een reuzenhert aan het nabouwen en zo’n kies komt echt heel goed van pas, dus ik denk dat ik hem schenk. Maar ik wil alles weten over dit hert en waarom hij is uitgestorven. Het begint met een vondst op het strand en wie weet waar het me brengt. Kan er nog DNA uitgehaald worden bijvoorbeeld. Waar leefde het dier en waarom stierf het uit?

 

Ik wil hier het verhaal laten groeien en als je het leuk vind of je hebt informatie, laat het weten. Alle beetjes helpen. Wow, wat ben ik een bofkont dat ik dit stukje geschiedenis heb gevonden, op het strand, zomaar.. Wow.

 

To be continued!

Image

Boardroom revolutie

Het is tijd voor een Boardroomrevolutie!

De afgelopen jaren en zeker de afgelopen maanden wordt je in alle media voortdurend geattendeerd op al #hetnieuwe…. “Het nieuwe werken”, “het nieuwe leiderschap”, “de nieuwe economie”, “het nieuwe verdienmodel”,” de nieuwe wereld” en ga zo maar door. 
Het moet anders, een frisse wind, tijd om alles te vernieuwen. Neem “Nieuw leiderschap”, dat is niet nieuw en naast de tientallen nieuwe leiderschapsvormen die zijn ontwikkeld, hebben we het meeste al eerder gezien.

De wereld is, zoals u dagelijks ziet en meemaakt, aan het veranderen. Dit vereist ook ander leiderschap en er vind op dit moment dan ook een paradigmashift plaats.

Wat ik mis in alle rijtjes “nieuwe” dingen is “het nieuwe gedrag”. Iets nieuws volgroeid niet zonder gedragsverandering. Maar in hoeverre vindt dit al plaats?

Vervang uw complete personeelsbestand door Zelfstandig Professionals, automatiseer, verkoop of verhuur je saaie panden en verplicht mensen thuis te werken. Geef mensen verantwoordelijkheid en vrijheid om jullie bedrijf succesvoller te maken ipv hen opdrachten uit te laten voeren. Laat het Internet vóór je werken ipv het te zien als grote bedreiging. Nieuwe ideeën, diensten en producten ontstaan zo supersnel.

Dit artikel schrijf ik deels uit ergernis en verbazing, maar bovenal schrijf ik dit om een boardroomrevolutie te ontketenen. Het is tijd de nieuwe denkers en de nieuwe leiders echt toe te laten! Van de bestuurskamers tot de achterkamertjes.

We zijn elkaar hoorndol aan het maken met alle (al dan niet verzonnen) onderzoeken, doemscenario’s, voorspellingen en peilingen. Iedereen gaat er in mee en neemt het zonder meer over. We zijn geneigd om het bij de onderzoeksresultaten te laten en naar elkaar te blijven kijken. Wie o wie zal de eerste stap durven zetten?

Het Nederlandse bedrijfsleven en haar besturen moeten nu in actie komen, anders stevenen we af op een collectieve depressie en ontevreden aandeelhouders. De markt is intussen veranderd van push naar pull. Ook bij uw aandeelhouders! Of dat nu de echte aandeelhouders zijn, uw klanten, uw patiënten of gewoon de Nederlandse burgers. Ze schreeuwen inmiddels allemaal om nieuw leiderschap.

Maar wat is nu eigenlijk nieuw leiderschap? Je leest veel over het nieuwe type leider in de politiek, de zorg, het onderwijs en zeker in het bedrijfsleven. Maar is deze nieuwe leider wel écht wat er nodig is? Vertoont hij of zij het juiste gedrag dat bij hier bij hoort? En wie bepaalt dit wenselijke gedrag en richtlijnen?
“Nieuwe adviseurs” staan op en menen de wijsheid in pacht te hebben en uw organisatie feilloos door deze transitie te kunnen helpen. Weer een nieuw proces, methodiek of organisatieverandering die doorgevoerd moet gaan worden.

Betekent dit dan automatisch dat de afdeling, de organisatie of zelfs de maatschappij verandert? Nee! Voor de grosso modo betekent dit dat de werkwijze zal veranderen, maar het gedrag blijft nog steeds hetzelfde…

Het is verbazingwekkend dat 80% van alle geschreven en gepubliceerde artikelen afkomstig zijn van, met alle respect, bestuurders uit het “oude denken”. Het is het soort bestuurder dat denkt zich een overgangsrol toe te kunnen dichten om zo het gat te overbruggen tussen de komst en acceptatie van écht nieuwe leiders en hun eigen pensioen. Of zien we dit als hét signaal dat het nu echt tijd is dat de inspirerende, innoverende en echt nieuwe denkers op gaan staan en het bestuur instappen?

In elk vakblad, blog of artikel zijn het, veelal de babyboomers, die aangeven dat het tijd is voor nieuwe leiders en vernieuwende denkers. Wat me stoort is dat de generatie die het échte verschil kan gaan maken, deze kans niet pakt en veelal de mogelijkheid niet krijgt omdat het zittend bestuur zelf in het zadel wil blijven zitten om de nieuwe leiders op te leiden en te sturen binnen het eigen concern. Maar begrijpt het huidige bestuur deze paradigma shift wel? Of moeten we zover gaan dat de nieuwe leiders het huidige bestuur de kern van het nieuwe denken en het nieuwe leiden bij gaan brengen? Kortom, het is tijd voor een Boardroomrevolutie.

Ik heb het van dichtbij mee mogen maken en het kan echt niet meer. De multinationals en beursgenoteerde ondernemingen die echt oprechte goede wil hebben om zich klaar te maken voor de toekomst maar weigeren het bestuur, het leiderschap écht over te geven aan de nieuwe leiders.

Ieder zichzelf respecterende multinational is er mee bezig. Ze maken zich allemaal op hun eigen manier op voor de grote verandering en kijken allemaal gespannen om zich heen en richting concurrentie. Hoe ver is de buurman? Vergeten we iets? Moeten we er nog wat specialisten bij halen? Laten we wat workshops sociale media organiseren zodat het middenkader weet dat we er serieus mee bezig zijn.

De meest terugkerende valkuil, waar ieder bedrijf op een of andere manier mee in zee gaat en waar menig “expert” zijn zakken mee vult, is de valkuil dat werkelijk iedereen direct, soms uit blinde paniek en uit pure onwetendheid, zich stort op de beschikbare en bekende middelen. (Sociale)Media strategiën, nieuwe marketingplannen, nieuwe websites, “het nieuwe werken” , workshops en lezingen, innoverende producten en diensten, noem maar op.

Stop met het zoeken naar de geschikte middelen en begin in het hart van je organisatie. Als je als corporate echt bereid bent de storm vóór te blijven en je nu al te wapenen tegen de onafwendbare veranderingen, vervang, gedeeltelijk, je bestuur! Maak plaats voor nieuwe denkers, jonge mensen uit de ideeën- economie.

Gun je onderneming deze nieuwe leiders en geef ze de ruimte om échte veranderingen door te voeren. Uiteraard geflankeerd door de juiste mensen die de processen bewaken en de bedrijfsresultaten monitoren, maar durf het aan, doe het nu het nog niet te laat is.

Sturen vanuit je hart, op gevoel en met empathie. Dienend leiderschap waarmee je het beste in ieder mens omhoog zult halen. We erkennen allemaal het belang en de noodzaak, maar niemand durft. Waar zit de angst?

Ik begrijp wel waar de weerstand zit en waarom het establishment blijft zitten. “We kunnen de aansturing en leiding van ons concern toch niet in handen geven van relatief jonge en onervaren mensen met wilde ideeën?” Deze verandering moeten we nauwgezet en gecontroleerd doorvoeren. Er moet een backup plan zijn en alle risico’s moeten zijn afgedicht. Laat die productiviteit, controle, kostenbesparing, tijdsbesteding gaan en maak mensen zelf verantwoordelijk. We leven in een compleet open wereld, zowel offline als online. Laat de illusie dat je deze gesloten kunt houden gaan en er gaan nieuwe deuren open met ongekende mogelijkheden.

En nee, het hele bestuur hoeft ook niet vervangen te worden. laat de nieuwe bestuurders en visionairs uw bedrijf van binnenuit veranderen. Te beginnen bij de mensen, het gedrag, de cultuur,de wensen en behoeften.

Er wordt alleen nog maar gestuurd vanuit de ratio, cijfers, peilingen en nog sporadisch vanuit puur gevoel. We roepen allemaal dat het anders moet en niet langer zo kan doorgaan, maar wie begint? Wie durft de eerste stap te zetten? Ik ben er klaar voor!

Durf het aan, voor de toekomst van uw concern en de toekomst van onze economie.

Jurjen de Lange 
Twitter: @Jurjendelange