Zweet

Ik wil het met jullie hebben over zweet, mijn zweet. En dat is een gek onderwerp, het is maar dat je het weet. 🙂

Inmiddels ruim een maand onderweg in de strijd en Daan & Kenneth zijn zó ontzetted lief geweest dat ik, ondanks de sluiting van de sportschool vanwege het Corona-drama, toch op mijn eigen tijden mag blijven sporten. Een surrealistische ervaring, helemaal alleen in de sportschool. Maar oh zo dankbaar voor deze kans. Op deze manier kan ik me ondanks alle beperkingen tóch aan ons plan houden en door blijven gaan. Dank jullie wel lieve Daan&Ken!

Maar goed, zweet dus. Ik was me er eigenlijk al een paar jaar niet meer bewust van, zweet. Ik zweette wel, maar dat was ongemakkelijk zweet. Zweet als ik me druk maakte, zenuwachtig was, me té snel moest inspannen, of gewoon zweet omdat ik het zo bloedverziekend heet had de hele tijd.

Ik had het namelijk áltijd heet. écht altijd. Midden in de winter bij 8 graden onder 0? Jur zat te zweten. En natuurlijk had dat allemaal te maken met mijn overgewicht. Natuurijk, dat wist ik wel en begreep ik ook, maar het gekke was; mijn zweet was alleen vocht. Het rook niet, het bleef ook niet in mijn kleding hangen. Kortom; het stonk niet. En dat was gek, maar dat wist ik toen niet. Zweten hoorde nu eenmaal bij me dacht ik. De één zweet, de ander niet of minder. En daarmee had ik het voor mijzelf verklaard en deed er ook niets mee.

Tot dus een paar dagen geleden. Ik was weer eens alleen helemaal stuk aan het gaan in de sportschool en ineens rook ik iets wat ik al járen niet had geroken! Zweet! Gadverdamme! Maar het was mijn eigen zweet en ik begon het te herkennen, ik begon het te waarderen. Yes! Ik rook mijzelf weer! hahaha! Wie had dat ooit gedacht? Ik werd blij dat ik mijzelf weer rook. ( sorry voor deze teksten, je mag afhalen als je wilt..)

Ook thuis werd er een beetje afkeurend op mijn blijdschap gereageerd. Schat, ik ruik mijn eigen zweet! ( eh.. hoezo vertel je me dit Jur? Ik ruik je ook hoor..).

Maar hoe kan dat nou? Hoe komt het dat ik ineens mijzelf weer “ruik”? Ik denk dat ik het antwoord moet zoeken in het veranderende metabolisme in mijn lijf. Mijn stofwisseling én stoelgang zijn enorm hard aan het werk en ik verbrand me suf. Ik voel me sinds een paar dagen ook voor het eerst in jaren “lichter”. Niet dat ik me minder zwaar voel, maar voel me lichter. Beweeg lichter.

Zou het zo kunnen zijn dat mijn lijf eindelijk alle giftige stoffen aan het uitscheiden is? Raak ik nu pas ál die ellende kwijt? Is dat het? Ik denk het. En heb mijzelf ervan overtuigd. Dat is het.

Dus, zo lang ik mijzelf ruik tijdens en ná het sporten, ben ik goed bezig.. Gek, hoe snel zoiets kan gaan.

Kenneth heeft me ooit verteld dat wanneer je zweet naar ammoniak ruikt, je eiwitten aan het verbranden bent en dat is niet goed. Dan heb je te weinig brandstof ( lees; koolhydraten) in je lijf.

Nu is het zo dat ik een voedingsschema volg waarbij ik véél meer eet dan ik gewend was en ik drink ook veel meer. Tijdens het sporten ( en dan met name cardio), zweet ik standaard ná 6;20 minuten (!) en blijft het stromen. En weet je wat me onlangs opviel?  Het zweet valt meestal in een heel mooi gelijkmatig patroon op de grond. Als een soort ritme, volgt het de beweging en door de bewegingen valt het op de grond, óók in een patroon.

En omdat ik nu helemaal alleen aan het sporten ben, is het lastig dit enthousiasme over te brengen op jullie, want ik herken dus patronen in mijn op de grond gevallen zweet! Ha! Word ik langzaam gek van die quarantaine, of hebben jullie dit ook?

IMG_2927

Ik heb dus laatst een monster gezweet ! Serieus! Althans, ik zie hier een monster in. Dus besluit ik om sinds gisteren mijn zweet in de gaten te houden en dit te delen. Onder #zweetpatronen zal ik dit ook posten. Puur om de verveling tegen te gaan en uit álles iets positiefs te halen. Ben benieuwd naar jullie #zweetpatronen en wil jullie alle gezondheid en liefde wensen in deze rare tijden. Blijf fit en gezond!

 

Weegangst

De eerste twee weken zitten er alweer op, niet te geloven. En wat gebeurt er allemaal in mijn lijf? Hoezo heb ik dáár spierpijn?..

Die dagen na de eerste training in járen waren pijnlijk.. Letterlijk mijn armen niet meer kunnen buigen door de spierpijn in de aanhechtingen. Ik sliep met mijn armen recht omhoog en had lichte koorts van de pijn. Wilde ik dit écht? Was dit het waard? “Ja!” zei mijn hoofd, “nee!” zijn mijn lijf. Het gevecht was begonnen, het mentale gevecht met mijzelf. Of word het ook een fysiek gevecht?

Het begin leek op een hel, sleepte mijn lijf elke dag naar Haarlem en begon eerlijk gezegd elke keer met lichte tegenzin aan elke trainingsdag. Zélfs als Kenneth me bijstond in ál zijn enthousiasme was er een klein stemmetje dat af en toe zei: stop maar joh, hoezo doe je dit?.. Maar dit veranderde na ongeveer 5 dagen. Ik kreeg zowaar een bijzonder gevoel in mijn hoofd, kreeg energie en pakte “spontaan” weer dingen op in en rond het huis, waar ik eerder “als een huis” tegenop zag. Gebeurde dit nu écht?

En het gebeurde dus echt. Na de eerste week begon ik het sporten leuk te vinden. Ik merkte dat ik op de crosstrainer elke keer éxact na 6 minuut en 20 seconden begon te zweten.. Dat moest dus anders. Niet “lui” worden in het sporten Jur.. En zo werd het sporten iets waar ik weer zín in kreeg en wat me uitdaagde. En zo vlogen er twee weken voorbij waarin ik me steeds beter begin te voelen. Mentaal én fysiek.

Daarnaast was er de eet-uitdaging. Ik kreeg als doel mee om 1730 KcAl per dag tot me te nemen. Dit lijkt erg weinig, maar ik moet serieus mijn best doen. Op vaste momenten op de dag, nadenken wanneer je gaat sporten, wat eet je wanneer? Eten is opeens een onderdeel van mijn dag geworden waar ik bij stil sta en over nadenk. En dat bevalt eigenlijk wel. De diëtiste gaf aan dat ik ernstig tekort had opgelopen aan B12 en D, dus dat slik ik erbij. Maar jeetje, dat 1730 KcAl per dag een uitdaging zou zijn had ik niet verwacht. Ik had dus serieus járen lang veel en veel te weinig gegeten. Ook te eenzijdig en zonder de juiste voedingsstoffen. Mijn lichaam was serieus van slag die eerste twee weken. Mijn ontlasting kwam op gang alsof ik een verkeerde curry op straat in Bangladesh had gegeten en ik slaap zo diep dat het lijkt alsof Rasta Rostelli me elke dag in slaap hypnotiseert.

Al 4 jaar lang hoor ik werkelijk élk geluidje uit de slaapkamers van onze kinderen en sta ik bij elk huiltje direct naast mijn bed. Afgelopen woensdagochtend kwam onze dochter Meggie naast ons bed staan en zei: “pap, ik heb vannacht écht geprobeerd je wakker te maken want ik kreeg mijn pyjama niet aan, maar je werd niet wakker! Zelfs niet toen ik tegen je arm aan sloeg!” Zo diep slapen en dromen had ik al zo lang niet ervaren! Wat gebeurt er allemaal?

close-up-measure-measurement-number-50634En toen was het ineens vrijdag de 13e..

Om 9 uur liep ik vrolijk en vol goede moed de zaal in bij Smile toen ik een donkere stem achter me hoorde; “we gaan eerst even wegen Jur..” Aaaaarggghhh , schrok me stuk. Slik. Wegen? écht? Nee toch. Ik durf niet… Ik heb angst voor de weegschaal want het valt altijd tegen. Het is een confrontatie die ik niet aandurf. Het is een confrontatie met mijzelf, met mijn zwakten, het voelt als falen. Eigenlijk wil ik tegen Kenneth zeggen: ” ik durf niet Kenneth, zullen we het wegen skippen?”

Maar we gaan toch wegen en meten.. Met mijn ogen dicht sta ik op die weegschaal en wacht tot wat er uit Kenneth zijn mond komt.. Maar voordat ik kan inademen hoor ik Ken naast me roepen: Wat?”! Al ruim 3 kilo!! Woeshaaaa!!

Vet% gedaald, kilo’s gedaald, visceraal vet gedaald, allemaal mooie waarden! Kon het bonnetje dat uit de weegschaal rolde niet geloven.. Het staat er echt. We hebben het geflikt! De kop is er af! Letterlijk! De motor draait en mijn lichaam is zich aan het aanpassen.

Werd er helemaal beetje emotioneel van en voelde de tranen opkomen. Het kan écht! Het fysieke gevecht is ergens goed voor, de mindfuck in mijn hoofd kan ik bedwingen. toewijding, doorzetting en vertrouwen. Ik mocht mij gaan opwarmen voor een sessie met Ken en liet op de crossfit-trainer de tranen de vrije loop. Voelde me gelukkig en bevrijd. Kreeg er zin in en zag mijzelf weer fit voor me. Dit was de start waarvan ik droomde en die we waar gemaakt hebben. Ben zo dankbaar en zó blij! Zaterdag een rustdag ( wordt pittig) en zondag weer trainen, nu alweer zin in.

Die weegangst zal nog wel even blijven. De eerste stappen zijn gezet en het blijkt dus gewoon te kunnen.

 

De “rugzak”

Sporttas JurjenHet is zondag 1 maart 2020, op deze dag begint voor mij de rest van mijn leven..  En naast me staat/zit/ligt de tas die me minuten eerder tot tranen roerde. Deze tas symboliseert een tijd waarin ik super fit was, sportief, gezond, vrolijk én met de perfecte opdrachten bezig was. Het was telkens een feest deze tas in te pakken en naar Smile Sport in Haarlem te gaan om te trainen. Het hoofd leeg, het lijf fit en sterk, héérlijk. Ik barstte van de energie en kon werkelijk de wereld aan en bergen verzetten.

De tas roerde mij vandaag, 4 jaar later, tot tranen. We zijn al 4 jaar niet meer samen op pad geweest. Ik heb hem (en dus ook mijzelf) 4 jaar in de kast laten staan. Genegeerd, verwaarloosd, vergeten, gemeden.. En vandaag heb ik hem weer gepakt en ingepakt om mijn slapende lichaam naar de sportschool te begeven. En het maakte me verdrietig en emotioneel. Ik heb mijn lichaam de laatste 4 jaar verwaarloosd en had ( door allerlei reden die misschien nog eens aan bod komen) simpelweg geen energie om ook maar aan het inpakken van de tas te denken.. Het is misschien voor jullie onvoorstelbaar of onbegrijpelijk, maar voor mij was dit 4 jaar lang realiteit. Mijn lijf was in slaap gevallen en inmiddels ruim 30 kilo gegroeid, en dat waren géén spieren..

Tot vorige week. Het was klaar. De omstandigheden waren gunstig en ik voelde ineens dat er ruimte was om ” aan mijzelf” te denken. Het was tijdens een stormachtige wandeling op Texel met onze hond Kees. Ik voelde letterlijk de storm tegen me aan beuken alsof het wilde zeggen: Hallo! Jij móet nú aan jij werken! Nú!

Een paar dagen later stuurde ik vriend Kenneth van Smile Sport een what’s app bericht. Eigenlijk luidde mijn bericht: Help! ( En  voor wie mij kent; ik vraag niet snel om hulp..). Kenneth regeerde vanuit Frankrijk zoals ik alleen durfde te hopen met de woorden: ” Het is een eer om jou te helpen weer fit te worden maatje”

En dus zat ik afgelopen donderdag bij Kenneth en Daan en moest met de billen bloot. Wegen, meten, plan maken, afspraken maken, committeren. Zoals een legendarische tenniscoach ooit zei: Attack Life!

De data waren snoeihard. Meedogenloos en zeer confronterend. Althans.. Diep van binnen wist ik natuurlijk dat ik niet goed in mijn lijf zat. Maar deze cijfers waren bijna verontrustend. En daar schrok ik van. En Kenneth ook.

Mijn lijf was niet alleen véél te zwaar. Het vetpercentage was 42% en mijn BMI was maar liefst 40 ! En dat resulteerde in een “Metabolische” leeftijd van 59 jaar.. au. Maar dat was nog niet alles… De “reality check” kwam toen me werd verteld dat het meeste vet zich had opgeslagen rondom mijn organen.. Levensgevaarlijk dus.. Ik was een soort wandelende tijdbom.

In latere blogs zal ik proberen toe te lichten hoe het “zover” heeft kunnen komen, maar voor nu was alles me héél erg duidelijk.. Ik móest mijzelf weer op de rails krijgen. En wel nú.

En daar waren lieve vrienden Daan en Kenneth; ” we gaan je helpen Jur”! En Kenneth had al nagedacht over een plan. We hebben tot 15 juli 2020 de tijd om weer “back in shape” te komen.

De reis die ik ga maken zal zwaar zijn, loodzwaar. En zal leiden tot verschillende emoties en veranderingen. Ook thuis, waar mijn fantastische vrouw Denise me alle ruimte geeft deze reis én gevecht met mijzelf aan te gaan.

En ik wil graag deze reis met jullie delen. Het zal ultiem kwetsbaar zijn en ga proberen mijzelf bloot te geven ( en voordat jullie denken: nou laat maar, met een BMI van 40 hoeven we je niet bloot te zien..) ik bedoel da ik jullie een inkijkje wil geven in wat ik ga doormaken en meemaken.

Het plan is simpel: 6x per week trainen. 3x kracht en 3x cardio. Daarnaast een uitgebalanceerd dieet en richtlijn vwb KCal per dag en… dat wordt een struggle.. 6x per dag iets eten! Want wat werd me pijnlijk duidelijk; ik eet véél en véél te weinig..

Voor nu is het beginnen met trainen, starten en mijzelf naar de sportschool begeven. ik durf de strijd aan te gaan en heb mijn twee prachtige kinderen beloofd weer een fitte vader te worden. En mijn lieve vrouw heb ik beloofd weer een energieke en vrolijke echtgenoot te worden. Dankjewel alvast lieve Denise voor al je geduld, ruimte, goede raad en liefde.

Ik hoop jullie te zien bij Smile of online.

 

 

 

Slechte timing. Of waardeloze ondernemer?

Ben ik té vroeg geboren? Ben ik naïef?, goedgelovig of ben ik eigenlijk gewoon een waardeloze ondernemer met te weinig zelfvertrouwen?.. Dat zijn zoal de vragen die ik mijzelf stel de laatste dagen..

Schermafbeelding 2016-07-27 om 11.41.24

En het begon eigenlijk al met het nieuws dat Unilever het Amerikaanse bedrijf Dollar Shave Club  wil overnemen. Volgens het Financieel Dagblad is de deal € 1 miljard waard.. En dan te bedenken dat ik 10 jaar geleden een businessplan heb opgesteld voor een abonnementservice rondom scheermesjes. De domeinen geclaimd, plan geschreven, opzet webportal gemaakt.. Maar zonder geld en meewerking van leveranciers en derden heb ik gewoon verzuimd dit van de grond te laten komen. Omdat ik het teveel van anderen liet afhangen en mijn omgeving zei: Jur, wie neemt er nou een abonnement op scheermesjes? De tijd van “viral”, Youtube, Social media, mobile, technologie was indertijd nog niet begonnen.. Was ik té vroeg met mijn idee of had ik gewoon door moeten zetten? Ik heb een vermoeden…

Schermafbeelding 2016-07-27 om 11.42.49

Nog geen dag later word ik via alle kanalen overspoeld met een reclamecampagne van een super leuk bedrijf dat inspringt op de markt van digitalisering, vergrijzing en de behoefte aan contact en aandacht: Student aan Huis , prachtig idee en concept, met meer dan 1000 studenten die een dekking bieden over 95% van Nederland. Au.. Alweer. Au. Stom. Pannenkoek.. #gemistekans . Nu zo’n 20 jaar geleden.. Ik deed alsof ik een studie volgde en tijdens mijn verzuim verdiende ik een bestaan door op de fiets in Tilburg flyers te bezorgen bij, met name, bejaardenhuizen waarop ik mijzelf aanbood als: de Uitlegger !

Ik stelde voor een vast bedrag je tv, videorecorder en radio in, legde de vaatwasser uit en maakte een praatje. Sociaal, hulpvaardig en het verdiende goed! Zeker omdat het zenderaanbod in Tilburg bijna elke drie maanden wijzigden. De kracht van mond-tot-mond reclame heb ik toen geleerd. Ik had 50% meer opdrachtgevers dan ik flyers had bezorgd! Ook hiervoor schreef ik, bij wijze van zelfstudie en “self-made”  willen zijn een businessplan. In mijn hoofd klopte het plan aan alle kanten. Compleet met huisstijl, bakfiets en website. Op zoek naar uitbreiding, schaalvergroting ging ik op zoek naar bevestiging bij anderen. Ik ging op zoek naar samenwerkingen met studenten uitzendbureaus. Studentenverenigingen, Hogescholen, Producenten van elektronische apparatuur ( De kracht van upsell en service snapte ik toen ook al..). Maar helaas, niemand zag er wat in. En in mijn eentje een leven lang met een bakfiets door de stad rijden zou me geen “fortuin” brengen werd me vaak gezegd.. Dus liet ik het gaan en deed wat van me werd verwacht, althans zo dacht ik. Ik ging in loondienst. Sales, marketing, manager, targets, leaseauto, bonus.. Been there, done that. 5 jaar geleden, in between opdrachten, trok ik het businessplan weer eens uit de kast  en ging weer op zoek naar partners en een netwerk.. Zonder resultaat en waarschijnlijk ging ik er ook niet 100% voor. De ervaringen uit het verleden hadden me onzeker gemaakt.. Ik zette niet door. En nu, 20 jaar later, doet het zeer. Ik heb mijzelf teleurgesteld. Zoals wel vaker de laatste tijd..

Gisteren kreeg ik de genadeklap.. Of finale bevestiging/inzicht/zetje in de rug zo u wilt.. Tijdens een gesprek met opdrachtgever NOC*NSF  over een komend project werd e.e.a. pijnlijk duidelijk.. “opeens” zijn Athleten, ook rondom de komende Olympische Spelen in Rio de Janeiro wél inzetbaar als het gaat om fan-engagement en het creëren van content. Sporters mogen deze nieuwe media gebruiken en bonden organisaties zoals de NOC*NSF zien er nu opeens wel heil in.. Als al het “oude” heeft gefaald en men niet meer weet waar het het zoeken moet.. Sporters die een Instagram-account beheren. Een kijkje áchter de schermen geven van hun bestaan en “road to Rio” . En dat terwijl een engagement-idee als deze ruim drie jaar geleden door mijzelf is gepitcht bij alle betrokken bonden, organisaties en ondersteunende partijen/sponsoren..Maar de tijd was nog niet rijp.. De traditionele marketeers en communicatiedeskundigen hielden vast aan een website, nieuwsbrief, posters in abri’s en radio-tv commercials. Shit Jur, weer te vroeg.. Je timing is belabberd.. Of moet je jezelf in de markt gaan zetten als “Visionair”? Dat schijnt wel hip te zijn. Schoppen tegen heilige huisjes, “trendwatchen” bijvoorbeeld. Easy money zonder deukjes in je zelfvertrouwen.. Toch? .. mmm.. tot gisteren de genadeklap werd uitgedeeld. Ik ben “knock-out”, in de laatste minuut. Tot mijn stomme verbazing hoor ik mijn contactpersoon vrolijk vertellen dat een niet nader te noemen jong activatiebureau “iets leuks” heeft bedacht tijdens het Sportfestival in Utrecht later dit jaar.. Jawel, we gaan een soort karavaan organiseren met foodtrucks, informatie-caravans en gaan veel veel content creëren. Selfie’s, video, foto en ga zo maar door. Al rijdend door de stad.. Nee joh.. Echt? Wat een goed idee.. Reeds bedacht in 2010.. Uitgewerkt en uitgetekend. Bedacht en gepresenteerd samen met mijn goede vriend en toenmalig zakelijk partner Bart. Ons bedrijfje heette destijds de Tweetcamper en we reden rond in een super oud campertje om content te genereren tijdens en rondom sportevenementen.  De Content-karavaan was geboren en deze hebben we god mag weten waar allemaal gepitcht. Maar we waren, wederom, te vroeg.. Schermafbeelding 2016-07-27 om 12.05.17

We spreken over slechts drie jaar geleden.. Dit was het plan dat niemand wilde “kopen”..

Schermafbeelding 2016-07-27 om 12.07.40

 

En nee, ik baal er niet van.. Ten minste, niet heel erg.. Maar vind het wel zonde en stel mijzelf wel vragen. Het ligt bij mij. Ik laat nog steeds, teveel afhangen van anderen. Ga voor je idee. Geloof je er in? Ga ervoor! Laat je niets wijsmaken en laat je niet van de wijs brengen. Voelt het goed? Ga ervoor!

Gelukkig heb ik nog een paar ideetjes die ik al een paar jaar in mijn hoge hoed bewaar.. Maar eens kijken of de tijd er nu rijp voor is… En de mensen.. 🙂

Ik zal niet alleen zijn in dit soort “inzichten” en hoor graag wat jullie ervaringen zijn. Laten we ons teveel tegenhouden door de omgeving? Is het angst? Of zijn juist de koppige, volhoudende ondernemers de soort die er bovenuit steekt en blijf ik gewoon voor eeuwig een beetje rommelen in de marge? Ik weet het niet, maar heb zin om het te ontdekken. Ciao!

 

Le chagrin contre l’amour

Laat ik beginnen met een welgemeend “sorry”.. Ik merk de laatste de tijd dat ik een beetje begin te zeuren.. Klagen, mopperen. Ja, zelfs soms een beetje negatief ben. Openbaringen bij mijzelf die ik in de afgelopen 41 jaar niet eerder heb gezien en waarvan ik dacht dat ik ze simpelweg niet had. Ik herken mijzelf soms niet meer en zoals Rutger Kopland ooit schreef, en het was door mijn mama vroeger thuis in de wc opgehangen, ” Ik merk dat ik mijzelf de laatste tijd erg tegenval”… Lees hier het artikel  En zo is het ook. Ook bij mij. Ik val mijzelf de laatste tijd wat tegen. Hoe kan dat nou?. Nou, de afgelopen gebeurtenissen in Frankrijk, Duitsland, Verenigde Staten, Turkije, Sirië, Griekenland, Afrika en ga zo maar door dragen ook niet bij aan een blije, liefdevolle gezellige wereld natuurlijk. Ook de veelbesproken “angstcultuur” is iets waar ik van schrik. Dagelijks. Mensen zijn bang, angstig en hebben te weinig ruimte. En teveel mensen op te weinig ruimte geeft gedoe. Simpel. Het geeft gedoe. Soms heel veel gedoe zo blijkt de laatste jaren.

Is “vluchten” dan een idee?, moeten we dáár naartoe gaan waar nog ruimte is en relatieve rust? Moeten we daar gaan waar “terroristen” niets stuk kunnen maken? Laten we ons kindje van 8 maanden opgroeien in al dit geweld, haat, verdriet en angst? Hebben we er überhaupt goed aan gedaan een kindje te krijgen in deze wereld? Zijn we nog wel op onze plek hier? Wat doet het met ons en waar worden wij nou écht gelukkig van?

Vragen die dagelijks door mijn hoofd gaan. En nee, vluchten is geen antwoord in mijn geval. Ik leef in een relatief vrij land. Wij hebben het inderdaad erg goed. Té goed denk ik soms. En ja, wij geloven dat ons kindje ons heeft uitgekozen als papa en mama en we gaan haar zo goed en zo vrolijk en gezond als mogelijk proberen te begeleiden naar een mooi zelfstandig en vrij leven. Liefde en empathie zit ín ons, dat kan niemand stelen. Altruïst als we zijn. We kiezen bewust voor geluk, liefde en vrijheid. We kiezen voor elkaar, de liefde en het houden van. Mensen, dieren, planten. Serve all, love all. Ik besef me dat kiezen voor geluk een luxe is. Een voorrecht. Maar ik kies ook voor een wereld waarin we elkaar gewoon weer belangeloos helpen. Er gewoon “zijn” voor elkaar, zonder verwachtingen en de drang naar eigen gewin.

Noem me een dromer, noem me een idealist. Noem me naïef, noem me een struisvogel. Ik kies eigenlijk gewoon voor een simpel leven vol liefde en geluk. Voor iedereen. En wanneer mijn omgeving het geloof in liefde verliest en kiest voor angst en vooral zichzelf, blijf ik geven, delen en verlangen naar een wereld waarin iedereen gelooft: L’amour est plus fort que la mort. L’amour est plus fort que le chagrin. Françoise Hardy

Hoe veel gekker moet het worden? Het zogenaamde machtigste land ter wereld dat een pure narcist als presidentskandidaat serieus overweegt? Ik mag toch aannemen dat Europa gaat zeggen; Sorry Amerika, maar kiezen jullie deze president, dan doen jullie gewoon de komende 8 jaar niet mee, met niets. Klaar. Een Europa waar een president van een land gewoon een staatsgreep in scene lijkt te zetten om een nóg volgzamer volk te krijgen en alleen heerschappij. Idioten die denken het recht te hebben zichzelf op een marktplein op te blazen uit naam van een geloof, terwijl de God die ze aanhangen niets anders wil dan een wereld vol liefde en mensen die elkaar helpen. Randdebielen die zich razendsnel radicaliseren zonder zich te realiseren wat ze doen en vervolgens in een gewone metro met een bijl om zich heen slaan om onschuldige slachtoffers te maken? Zijn we nou met z’n allen helemaal krankzinnig geworden?

Wij kiezen ervoor geen tv te hebben, dus ook niet te kijken.. Missen we veel? mwoh, denk het niet.. “Social”, een beetje de rode draad in alles wat ik doe, lijkt zijn waarde en kracht te verliezen nu er steeds meer mensen zijn die “social” misbruiken voor ikke ikke ikke. We verlangen terug naar simpel. Een simpel bestaan en een simpele samenleving. Ieder een klein stukje grond, wat beestjes, groente, water en iets te doen. Handwerk, landwerk, écht sociaal bezig zijn. Voldoening krijgen door iemand anders gewoon te helpen i.p.v. de zoveelste #selfie op Instagram.

Wij gaan kiezen voor een simpel bestaan. Met weinig middelen intens gelukkig zijn met elkaar en de mensen om ons heen. Klaar staan voor onze medemens, geven wat we hebben, delen wat we krijgen. Een grote bekende Zweedse meubelgigant heeft als slogan: “Aandacht maakt alles mooier” wat ik eerst een briljante vondst vond. Maar hoe meer ik erover nadenk, hoe vaker ik moet concluderen: “Aandacht maakt ook vaak niet zo mooi…. ”

Laten we proberen liefde te geven aan elkaar. Gewoon, simpel, liefde geven. Zonder verwachting, gewoon lief zijn. Dat kan niemand stuk maken of opblazen. Niemand kan de liefde die in je zit van je afpakken. En niemand die liefde krijgt zal het afslaan. Probeer het maar eens. Wees gewoon lief en vriendelijk. Je glimlach wordt beantwoord met een glimlach. Ik geloof er in en hou vol en hou vast. Het chagrin gaat het niet winnen van l’amour. Punt. Uit.

 

 

 

oh oh “recruiterend” Nederland toch…

Na 12 jaar solliciteer ik weer een keer en weet direct waarom ik het nooit deed.”ze” leren het gewoon niet..

Soms, heel soms, komt er een vacature voorbij die je pakt. Niet omdat je op zoek bent naar een baan, zeker niet als zelfstandige, maar toch. Mama zei altijd; “dans elke dans die voorbij komt”. En zo geschiedde….

Gezocht: Parkmanager Ameland. Ja!, Dat gaan we doen! 

Impulsief, energiek en altijd ín voor nieuwe ervaringen en herinneringen besloten we , apart van elkaar, te gaan solliciteren. Ieder op onze eigen wijze, omdat we vonden dat deze kans voor ons gemaakt was. We bulken van de ervaring op gebied van horeca (voor én achter de bar..), kamperen al ons hele leven, zijn erg goed met mensen, spreken meerdere talen, zijn bereid te verhuizen, hebben diploma’s en zeer zeker management ervaring. Laat staan de enorme dosis motivatie, energie en creativiteit om een onder de economie en concurrentie lijdend bedrijf als de Roompot een boost te geven. Aan de slag;
De reden om dit aan te gaan is simpel; Sinds 6 maanden zijn we de gelukkige papa en mama van een kerngezond prachtig meisje en hebben de wens om met haar en onze beestjes de rest van ons leven te gaan slijten in Australië. Nog voor ze hier leerplichtig wordt willen we de oversteek maken en zijn daar plannen voor aan het smeden. We wonen in een middelgrote stad, in een rijtjeshuis in een krappe gezellige straat. Niets mis mee zou je denken.
Ware het niet dat we na onze 9 maanden lange reis door Nieuw Zeeland en Australië mét eigen hond en eigen oude Landrover enigszins gewend zijn geraakt aan natuur en ruimte. We zijn er ook achter gekomen vrij weinig mensen echt nodig te hebben en merken dat gebrek aan ruimte om te leven en te ademen maakt dat mensen soms rare dingen doen. We zijn na de reis nooit echt geland en zijn zoekende om weer te aarden. Dús geen betere en mooiere plek dan een prachtig Waddeneiland als Ameland om te aarden, te sparen en de natuurlijk en vrijheid op te zoeken. Een goede verbinding met “de wal” maakt dat ik mijn huidige opdrachtgevers kan behouden en bedienen zoals ik nu ook doe, dus ja, we solliciteren op de functie en maken er direct een duo-baan van. Oh ja, assertief zijn we ook…
Na een paar dagen praten, dromen, tekenen en het leiden van een vakantiepark in gedachten zijn we gaan solliciteren. En we dachten nog; Creatief, dat zit compleet in het woord Re-Creatief… het terug brengen van de creativiteit.. zou je denken.. Ter ontspanning.. enfin. Dé sollicitatieprocedure verliep via een speciaal ingerichte website. Allereerst moest je je namen ingeven, een foto bijvoegen en een CV uploaden.. ( Wat?) je moest aangeven welke talen je sprak en in Word ( jawel) moest je een motivatiebrief uploaden..  Sorry, maar dit past niet helemaal bij ons, dus besloot ik een korte videoboodschap op te nemen, gewoon thuis, zonder script, ’s ochtends zonder gedouchtte hebben. Het momentum is nu. Dus dat resulteerde in dit filmpje: https://vimeo.com/167255483 ( wachtwoord is : roompotameland )  en een motivatiebrief die vermeldde: Kijkt u alstublieft het filmpje, we komen graag persoonlijk e.e.a. toelichten.. ( Je moest een motivatiebrief uploaden anders kon je niet verder in de procedure… Mijn vriendin besloot een super gave, creatieve, gelikte CV te sturen en alles zat er in, werkelijk alles waar de Roompot om vroeg, maar dan toffer, mooier, van deze tijd..
Op de dag van onze inzending verdween de vacature ineens van de website, was niet meer zichtbaar, terwijl de looptijd nog niet verstreken was.. Raar.. Een belletje naar de Roompot met de vraag of de sollicitatieprocedure gesloten was kregen we geen reactie. Toch maar insturen dus..
Na een week kreeg ik onderstaand, super onpersoonlijk, geautomatiseerd bericht in mijn inbox..:

 

Schermafbeelding 2016-06-06 om 20.17.42

Dus ik ging direct naar mijn Vimeo account om te zien wanneer ze mijn sollicitaie dan “gelezen” hadden zoals de mail deed vermoeden.. Immers, de HR afdeling ( overigens de eerste afdeling die een mail kan sturen, uit zichzelf..! Knap.) had mijn sollicitatie met belangstelling “gelezen”. Maar je raadt het al.. De video was nog niet bekeken.. En alleen de HR afdeling had het wachtwoord.. En in de rest van mijn sollicitatie verwees ik enkel naar mijn Linkedin profiel : http://www.linkedin.com/in/jurjendelange  en ook daar raad je het al.. Geen profielbezoek door iemand van de Roompot of iemand die daar werkzaam is.. En door mijn premium account kan ik best veel zien.. Verder Stond er enkel een verwijzing naar het filmpje in mijn motivatie, dus dat “met belangstelling gelezen” kreeg een bijzonder karakter. Waarbij ik het knap vindt dat een afdeling kan lezen.. laat staan kijken..
Dezelfde dag kreeg mijn vriendin exact dezelfde mail. Ook hier onpersoonlijk, automatisch en met dezelfde slappe tekst.. #zonde . Alle moeite voor niets, ze zijn bij de Roompot niet toe aan verjonging, vernieuwing, energie en visie. Kan gebeuren, profiel “matched” niet etc.. Of.. De vacature was al vervuld met een interne kandidaat en ze moesten voor de vorm de sollicitatie online zetten.
Je zult begrijpen, er knaagde iets.. We waren vol enthousiasme, hadden ons huis al bijna in de verkoop staan en alle spulletjes in dozen gepakt en onze hond had zijn treinkaartje al op zak.. Hoe kan het nou dat we niet eens een persoonlijke reactie kregen, een belletje, email, what’s appje of tweet. Niets dan een onpersoonlijke afwijzingsmail van een afdeling.. Dat klopt niet en voelde niet ok … Dus besloten we een reactie te sturen en de afdeling HR te “confronteren” met de feiten zoals Willebrord Frequin zou zeggen..
De mail met daarin de vragen hoe het kan dat een afdeling een videoboodschap gelezen zegt te hebben terwijl dit feitelijk anatoonbaar niet is gebeurd en dat we afgewezen worden op competenties die we aantoonbaar wel bezitten plus een aantal tips hoe je een sollicitatie als deze persoonlijk kunt behandelen door mensen aandacht te geven voor de energie en moeite die ze steken in jouw bedrijf, jouw vacature en cultuur, kregen we onderstaande reactie:
Schermafbeelding 2016-06-06 om 20.19.07
Aha! Toch een menselijk gezicht op de afdeling HR. Een hele geruststelling. En, los van het feit dat het niet klopt wat ze schrijft, toch een persoonlijke reactie. Het kan dus wel en er is dus wel tijd voor. Wat fijn. En een flauw excuus had voor ons niet nodig geweest, maar zeg gewoon eerlijk dat je de boodschap niet (nog steeds niet) hebt bekeken en dit gewoon een verplicht nummer was. Ik weet het, is een aanname, maar heb goede reden. ( heb de nieuwe parkmanager nog niet aangekondigd en voorbij zien komen overigens..) . En nee, er stond niet in dat ze op zoek waren naar een duo-invulling, maar er stond ook niet expliciet in dat ze op zoek waren naar één FTE welke door één persoon ingevuld diende te worden.. Maar we zullen niet op elke slak zout leggen.. Blijkbaar was dit niet de dans voor ons en hebben we ergens, 20 jaar geleden, deze dansles gemist..
Mijn boodschap is eigenlijk aan alle werkgevers,HR afdelingen, recruiters, headhunters en andere professionals die zich begeven op het vlak personeelswerving ( en behoud.) ; De wereld is veranderd.. Mensen kiezen het bedrijf waarvoor ze willen werken en gaan niet af op een functie en/of vacature alleen. Het bedrijf moet passen en door een sollicitatie “testen” ze of je als werkgever past bij de de visie en gedachte van de potentieel toekomstige werknemer, die zichzelf overigens ziet als onderdeel van je bedrijf. Hij/zij is bereid mee te bouwen, mee te denken en mee te groeien met het bedrijf en brengt ook energie, visie, inzicht en ideeën met zich mee, in ruil voor een beloning en bovenal; waardering en aandacht.. Dat is niet in geld of leaseauto’s uit te drukken..
Een sollicitant die ” niet voldoet aan de door jullie gestelde eisen” is waarschijnlijk juist de sollicitant die je uit moet nodigen voor een gesprek. In plaats van iemand die zijn “werkervaring-leugenbriefje” correct heeft ingevuld en aangeleverd. Iemand die niet volledig voldoet aan de eisen en competenties is júist de mens die je wit hebben. Hij/zij weet dat hij niet helemaal voldoet maar is bereid al zijn energie, kennis, ervaring en motivatie in te brengen om je bedrijf verder te helpen, te laten groeien, andere inzichten te geven en mee te gaan in deze tijd…. En maak het alsjeblieft persoonlijk.. Geef aandacht en een blijk van waardering. Ook al solliciteren er 1000 mensen op een vacature.. Met een beetje aandacht en persoonlijke touch maak je misschien van elke “afgewezen” sollicitant een ambassadeur van je merk, een uitdrager van je “why” ( en dat kan hard gaan op social media) en een toekomstig klant of leverancier van je bedrijf.. Zoals de IKEA terecht zegt; “Met aandacht wordt alles mooier”.

Lost in paradise, trapped in yet another system..

Some very dangerous road-dirt from New Zealand on a 1979 Land Rover.. Our home..

Some very dangerous road-dirt from New Zealand on a 1979 Land Rover.. Our home..

Forget drugs, forget animal products, forget child-labour, watch out for the most dangerous sand in the world... New Zealand beach-sand is now officially "High Risk Biosecurity contamination"...

Forget drugs, forget animal products, forget child-labour, watch out for the most dangerous sand in the world… New Zealand beach-sand is now officially “High Risk Biosecurity contamination”…

Watch out Australia! The "dangerous" hairs from our dog Joepie...

Watch out Australia! The “dangerous” hairs from our dog Joepie…

Lost in Paradise and trapped in the Australian “system” after just three weeks…..

Forget about Sharks, snakes, crocs and spiders.. Turns out some beautiful white New Zealand beach sand and some dog hairs are a “High level” Biosecurity risk for Australian Customs and DAFF.

Looking forward visiting and exploring Australia had been on our bucket list  for quit some years and after saving for a long time, we included a roundtrip through Australia in our journey around the world.

What was the plan? Travel from Amsterdam ( where we live) to New Zealand with both our own dog ( a 10 year old Dutch breed) and our own Oldskool Land Rover 110 to discover the other side of the world. Escaping the Dutch systems and rules, ready for some outback adventures, back to the beginning, thinking about having a family together and maybe “start over” in the lands of possibilities… So we thought…

After spending 4 months in New Zealand where we discovered we’re expecting a baby ( super exciting) and fighting all of New Zealands systems ( Customs, quarantine, hospitals, insurances, visa etc) we were ready for Australia! Ready to explore the oldest country in the world, in its very existence. Preparing our precious dog ( Bloodtests, custom declarations, medicines, flight etc) and preparing the next shipment of our car from Auckland to Brisbane wit Mainfreight ( papers, papers, Carnet de Passages, and of course a lot of expenses for god knows what) we finally made the cross to Brisbane. So happy!

Our dog was flying with us on the same airplane and we were able to collect him from Customs prior to our luggage! That looked great! A warm welcome sign at Brisbane airport ( welcome to Australia!) and now we had a week to wait before our car was arriving at Brisbane harbour. Renting a campervan we headed for the Gold Coast..

The free travel spirit soon got in a squeeze… No such thing as free camping, and certainly no such thing as pet-friendly Gold coast. Almost impossible to find a campsite where our dog was allowed and no beaches to have him run and feel free.. After all, we are in Australia! Back home, pets are allowed everywhere, from restaurants, campsites, hotels, public transports, airports,bars, shops, everywhere, it was disappointing to see there seems to be no such thing as pet-friendly travelling so far..

After spending a week in a rental van, staying at friendly Byron Bay on a easy going, hippy-like campsite we had to find a pet-friendly motel at Brisbane in order to wait the clearance of our car from Customs. Yes, the car made it to Australia!

The transporter “promised” we would be able to collect the car early that week, but first we had to pay of course a huge amount of money for their services.. But still, no car.. So, off to discover Brisbane! Walking of course, as dogs are not allowed in public transport.. And walking with a 10-year old dog at bright daylight is not to be recommended.

After chasing the transporter for our car, they do not seem to understand it is our home, our transportation, we got notified our car had been inspected by Australian customs and was helt in quarantine, as they had found “contaminated material” … ? We had to “sign” a misty document, declaring the car has to be cleaned, prior to release by customs. So, customs will clean the outside of our car as there seemed to be found some road-dirt? Well, fine. We signed the document and kept our fingers crossed..

2 days and several emails and phonically later.. we were told by Mainfreight they received “pictures” of the contaminated car and now, all of a sudden, our car has to be kept in quarantine longer as it is “High level” risk of Biosecurity…. Huh? All of a sudden?

We looked at the pictures and, to be honest, it made us laugh…. The pictures showed some road-dirt ( yes, it was raining like crazy when we dropped our car at Mainfreight Auckland..) , some old rust somewhere we store our fuel containers, and some old oil remains underneath the axle.. ( sorry, it is a LandRover from1979.. they rust a bit..) oh yeah, and what made it really “High level risky?” They found some hair from our dog behind the drivers-seat and they found some beautiful white New Zealand Beach sand right under the mats by the pedals… Of dear! Dangerous material! We should keep this car in quarantine longer and we need to clean this car really good… ?

So, after all regulations and after all the paperwork was done. Our dog has been tested over and over again, went in quarantine ( no, we are not Johnny Depp..) and we paid over $7.000 AUS Dollar to get our dog and car from New Zealand to Brisbane. And now, we are stuck in Brisbane, left to the Australian system.. No choice but to wait, it will probably cost a huge amount of money, but worst; our journey got off at a bad start. We are stuck in yet another system, and this one is even worse than back home in Amsterdam. What’s wrong with us being explorers and wanting to discover this side of the world and inhale new energy?

When we planned this trip, we were afraid of the sharks, crocs, spiders and snakes, the endless outback, the risk of getting stuck without fuel or water,  the heat, but no.. It’s the system that we should be afraid of.. Companies like Mainfreight wo are here to make profit, but not thinking for us as travellers. They had the obligation of telling us we need to completely clean and “quarantine” our car before transporting it to Brisbane.. After all, it’s an Australasia’s company..

We are here for at least 3 months, spending all of our hard earned money, contributing Australia’s economy. And it starts with a discouraging system, a pet-unfriendly environment and people who are scared of the system… Not only we loose travelling time ( we are waiting for three weeks already) but we also loose a lot of money on Motels, cabs etc. Stuck in the system, “stuck” in beautiful and friendly Brisbane in a nice Motel where they do love dogs, and there is so little we can do..

It is impossible to get a hold of Bio Security and DAFF, “ Yes, the officer will call you back sir!” we heard about 3 days ago… and Mainfreight hides behind a big “ It is out of our control”.. ,

We thought this over and must say, the welcome the Australian people gave us is heart warming and truly great. But the System is putting us to our knees.. after just three weeks.. We can’t wait to

travel to the outback, simple life, no rules, free camping and away from the system.. We hope anyone who reads this will have some tips and maybe we are able to get this to DAFF and Biosecurity Customs department? We don’t know, but we are desperate and don’t know what to do anymore.. It makes us feel sad and brought us to tears, and it feels just so unfair.. Of course, it is “just” a car and we are lucky to be able to make this journey ( although we saved for it and worked for it very hard) , and we have the blessing of a newborn on it’s way and our dog who’s keeping us “in the moment” but we feel powerless and just had the need of getting this into the world..

Escaping the system? Not a chance.. Not even at the other side of the world..

Kind regards,

Denise Schellinger, Jurjen de Lange and Joepie our “guide-dog”

Check https://www.facebook.com/pages/Blij-ei/847352901989418 for a little background info

jurjendelange@gmail.com

+61(0) 406944629

Schermafbeelding 2015-07-04 om 10.28.36